تبلیغات
وبلاگ ورزشی - تشییع جنازه ‌فوتبال با مدیریت فدراسیون کفاشیان

وبلاگ ورزشی

فریدون حسن-سه روز از آخرین شکست فضاحت‌بار فوتبال ایران می‌گذرد، همه سعی می‌کنند گناه شکست امیدها را به گردن دیگری بیندازند.

اما آنچه مسلم است اینکه تشکیلات زیر نظر علی کفاشیان، رئیس خنده‌روی فدراسیون فوتبال حالا بیشتر از همه زیر سؤال است،‌ هرچند آقایان عین خیالشان نیست و همچنان از پول بیت‌المال ارتزاق می‌کنند و مسافرت‌های آنچنانی‌شان همچنان به راه است.

نگاهی به سر تا پای فدراسیون فوتبال که بیندازید متوجه می‌شوید که در این فدراسیون هیچ کس به درستی سر جایش نیست و اصلاً درست انتخاب نشده است.

مدیر کمیته روابط‌ بین‌الملل به جای رایزنی در امور فوتبال ملی و برقراری ارتباط مناسب با مجامع مهم فوتبال تنها به فکر مسافرت با هواپیماهای آنچنانی و در بهترین شرایط است، مسافرت‌هایی که معلوم نیست برای چه صورت می‌گیرد و چه تأثیری بر فوتبال ملی ما دارد، آن وقت وقتی از همین آقا سؤال می‌شود که چرا خبر محرومیت بازیکن تیم امید که به قول خودش در تاریخ 4/12/89 از سوی AFC به فدراسیون اعلام شده را به موقع به سرپرست تیم اعلام نکرده، می‌گوید من از تاریخ دقیق نامه اطلاعی ندارم و بعد از اینکه نامه رسید باید سلسله مراتب را طی کند تا به دست سرپرست برسد، تیم امید 29/3/90 با عراق بازی داشت و آن فاجعه رخ داد یعنی چیزی حدود چهار ماه طول کشیده و نامه هنوز به دست سرپرست تیم نرسیده بوده است، حال شما خواننده محترم قضاوت کنید آیا جای چنین شخصی روی صندلی مدیر کمیته روابط بین‌الملل فدراسیون فوتبال است؟

اما سرپرست تیم، سرپرست رقیق‌القلبی که با کوچکترین تلنگر،‌ احساساتش جریحه‌دار می‌شود، سرپرست تیم امید در پاسخ به اینکه چرا در مورد پیگیری وضعیت بازیکنان تیم امید کم‌کاری کرده. عنوان می‌کند چون یکی از عزیز‌ترین کسانش یعنی ناصر حجازی را از دست داده، شرایط روحی و روانی مناسبی نداشته بنابر این مدتی نتوانسته به درستی به وضعیت تیم امید، تیمی که در حسرت حضور در المپیک می‌سوخت، رسیدگی کند جناب سرپرست احساساتی مدعی است که تنها چهار یا پنج روز است که به وضعیت عادی برگشته و از هیچ چیز خبر نداشته، خب شما خواننده محترم آیا با نظر ما موافقی که سرپرست تیم امید بهتر است از این به بعد به جای اینکه در فدراسیون فوتبال آفتابی شود، به صورت شبانه روزی در خدمت خانواده آن هم در خانه باشد تا نکند خدای ناکرده در خیابان با صحنه غم‌انگیزی روبه‌رو شود و احساساتش جریحه‌دار گردد و نتواند آنطور که باید در خدمت فوتبال باشد. خدا رحمت کند ناصر حجازی را که بهانه دست سرپرست داد وگرنه اصغر حاجیلو چه بهانه‌ای برای کم‌کاری و اهمالش در خصوص بازیکنان تیم امید داشت؟

و برسیم به دبیرکل فدراسیون فوتبال، شخصی که در ظاهر باید پاسخگوی تمام مسائل اجرایی و اداری فدراسیون باشد.

خب جناب دبیر کل از موضوع حساسی با خبر می‌شوند، حساس در حد المپیک اما ماجرا را سرپوش می‌گذارند و جز به تعدادی خاص نمی‌گویند و تنها زمانی راز سر به مهر را فاش می‌کنند که فاجعه رخ داده و سؤال ما از شما این است که آیا شخصی که یک مسئله حیثیتی و ملی را اینگونه با بی‌اعتنایی نگاه می‌کند می‌تواند در پست دبیرکلی یک فدراسیون فعالیت کند یا باید در شغلی دیگر برای خود و خانواده‌اش امرار معاش نماید.

نایب رئیس فدراسیون قبل از این هم به سختی پاسخ تماس‌ها را می‌داد، اما این روزها دیگر پیدا کردن جناب تاج کاری است بسیار دشوار، تلفن یا روی پیغامگیر می‌رود یا خانم محترمی از خاموش بودن آن خبر می‌دهد و طبیعی است که بپرسیم آیا مسئولی که تنها در مواقع پیروزی‌ها و خوشحالی‌ها پیدایش می‌شود شایستگی حضور روی کرسی نایب‌رئیسی فدراسیون فوتبال را دارد یا خیر؟

و در نهایت جناب رئیس فدراسیون، رئیس همیشه خندان که با خنده‌هایش کارنامه‌ای جز شکست برای فوتبال ایران رقم نزده است. نوجوانان، جوانان، امید در گوانگژو و بزرگسالان در آسیا و حالا هم دوباره امید در راه المپیک، اصلاً یک نفر مرد در این مملکت پیدا نمی‌شود که کفاشیان را برکنار کند؟ نهایت این است که فیفا تحریممان می‌کند بابت دخالت دولت در امور فوتبال یا هر اسم دیگری مگر ما چه داریم که باید از فوتبالمان حمایت کنیم، بگذار محروم شویم حداقلش این است که دیگر نگاه‌ها و خنده‌های زهردار کفاشیان را تحمل نمی‌کنیم. سؤال اینجاست آیا رئیسی که می‌بازد و می‌خندد در حد ریاست است یا اینکه باید او را کنار گذاشت؟

حسرت حضور فوتبال در المپیک 40 ساله شد به همین راحتی رسم بر این است که در دنیا وقتی رئیسی ناکام می‌شود و این ناکامی با احساسات یک ملت بازی می‌کند بلافاصله عذرخواهی می‌کند، خیلی‌ها به رسم احترام به مردم استعفا می‌دهند تا شاید نفر بعد بیاید و اوضاع را سر و سامان دهد، اما در فوتبال ما چند سالی است که از این خبرها نیست، البته تاکنون هم نبوده نه این چند سال ولی وقتی علی کفاشیان بعد از هر باخت فاجعه‌بار می‌گوید استعفا نمی‌دهم و خیلی راحت به ریش همه می‌خندد آیا نباید به حال خودمان تأسف بخوریم؟
آیا وقت آن نیست کفاشیان و تیم مدیریتی فدراسیون فوتبال برای همیشه دست از سر فدراسیون بردارند تا شاید فوتبال در نبود آنها نفسی بکشد، تا شاید بتوان به آینده امیدوار بود، اما امروز با وجود کفاشیان، تاج، ترابیان، نبی و امثال حاجیلو اصلاً آینده‌ای وجود ندارد که بتوان درباره آن صحبت کرد. فوتبال مرد، فاتحه‌اش را همین شب جمعه گذشته خواندیم. فاتحه فوتبالی را که کفاشیان آقا بالاسر آن باشد و بقیه هم با خنده‌های او به کل ایران بخندند.

  انتهای خبر / پایگاه اطلاع رسانی جوان / کد خبر 355013

نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :