تبلیغات
وبلاگ ورزشی - مرگ مغزی جودو

وبلاگ ورزشی

یکشنبه 12 تیر 1390

مرگ مغزی جودو

نویسنده: یونس فردی پور   

آوردن مربی اروپایی کم‌ دردسر ندارد. رؤسای فدراسیون‌های ورزشی کشورمان هم که روی اینگونه مربیان تعصب خاصی دارند و می‌خواهند هر جور شده پیش مربی‌شان کم نیاورند. داستان جودو ایران هم همین است، با کلی مصیبت و جور کردن پول و راضی کردن شورای برون‌مرزی، تیم ملی را به برزیل اعزام کردیم اما نه برای کسب مقام و بهبود رنکینگ جهانی بلکه برای ادای دینی بوده که فدراسیون به جیرو لامو داشته است. رئیس فدراسیون جودو پس از حذف تمامی نمایندگان ایران در گرنداسلم برزیل اعلام کرد تنها دلیل اعزام بچه‌ها به این مسابقات قولی بوده که به سرمربی تازه‌وارد ایتالیایی داده شده و بس.
***
در ماه‌های اخیر بارها و بارها اعزام تیم ملی جودو به تورنمنت‌های مختلف به دلایل مختلف لغو شده است. از نبود بودجه و نرسیدن پول کافی از سوی سازمان تربیت بدنی، شکست‌های متوالی ملی‌پوشان جودو در مسابقات مختلف و ناامیدی اهالی ورزش و ورزش‌دوستان از این تیم گرفته تا بدبین شدن شورای برون‌مرزی به جودوکاها و مخالفت با تمامی اعزام‌های برون‌مرزی. مسابقات استونی و رومانی از آن دست رقابت‌هایی است که شورای برون‌مرزی با توجه به نتایج فوق‌العاده ضعیف با اعزام تیم ملی موافقت نکرد.
اما اصرارهای مسئولان فدراسیون برای حضور با چهار نماینده در گرنداسلم برزیل که بعد از مسابقات مسترز، بیشترین امتیاز را برای کسب سهمیه المپیک دارد، موجب شد تا موافقت برای فرستادن ملی‌پوشان حاصل شود و اتفاقی که نباید، افتاد. امینی و یارغارش یک بار دیگر خوشحال و شادمان مقدمات سفر به یک کشور خارجی و اینبار در امریکای جنوبی را فراهم کردند. متأسفانه چهار ملی‌پوش همیشگی تیم ‌باز هم سنت‌شکنی نکردند و در همان بازی اول باختند تا بقیه مسابقات را با خیالی راحت از روی سکوها دنبال کنند و شاهد مدال گرفتن جودوکاهای سایر کشورها باشند. ای کاش شورای برون‌مرزی این دفعه هم راضی به هدر دادن بودجه ورزش نمی‌شد و جلوی اعزام را می‌گرفت تا حداقل روند باخت‌هایمان در این رشته مدال‌آور مسکوت بماند.
رفع تکلیف
با استدلال‌هایی که علیرضا امینی پیشتر از این کرده بود از ملی‌پوشانی که هیچ نوع ترسی بابت کنار گذاشته شدن از تیم ملی نداشتند نمی‌توان بیش از این انتظار داشت. رفع تکلیف برای آقای رئیس که در مدت ریاستش جودو ایران را به ورطه بحران کشیده‌ از همه چیز مهم‌تر است، اینکه به جیرو قول داده تیمی چهار نفره به برزیل اعزام می‌کند و باید به قولش وفا کند. مبادا مربی ایتالیایی دلسرد شود. حالا اینکه چه بر سر جودو می‌آید، اصلاً اهمیتی ندارد.
همین آقایان سال‌هاست اهالی جودو و ورزش را به بازی گرفته‌اند و با امروز و فردا کرد‌ن‌هایشان قهرمان سال 2008 آسیا را تا مرز انحلال پیش برده‌اند و حتی یک بار هم از مردم بابت این همه شکست عذرخواهی نکرده‌اند که هیچ تازه مژده کسب سهمیه المپیک و مدال المپیک را هم می‌دهند. عادت به باختن همان دردی است که مدت‌هاست از آن رنج می‌بریم و دیگر برای کسی فرقی نمی‌کند در گرنداسلم برزیل باختیم یا نه.
تکراری‌، بی‌تعصب، بی‌انگیزه
همه کاپیتان تیم ملی را می‌شناسند، همان کسی که پس از دو سال دوری به تاتامی بازگشته و علاوه بر جودو مشغولیت تازه‌ای هم پیدا کرده؛ بازی در فیلم «دزدی در خیابان جردن»! آرش میراسماعیلی به واسطه بازگشتش به دنیای جودو، شکست در جام جهانی قزاقستان و کسب یک مدال نقره بی‌هیچ دردسری دوباره فیکس وزن 66- کیلوگرم شد. جناب میراسماعیلی اگرچه از انتقادهای ما و دوستان مطبوعاتی‌مان دل خوشی ندارد اما مجبوریم باز هم به او یادآوری کنیم که پس از شکست در بازی‌های آسیایی گوانگژو، رقابت‌های آلمان، قهرمانی آسیا و گرنداسلم برزیل دیگر صبر جایز نیست، وقت آن رسیده که خداحافظی‌اش را اعلام کند و راه را برای بقیه باز کند. محسن غفار خیلی وقت است پشت خط آرش مانده. به لطف مدیریت سازنده امینی و حاج یوسف‌زاده که همه کاره جودو در سال‌های اخیر بوده‌اند هم که خبری از مسابقات انتخابی و مشخص شدن نفر برتر در شرایطی کاملاً برابر نیست.
علی معلومات در 77- کیلوگرم هم مثل کاپیتان با شکست خو گرفته است. شکست و حذف از رقابت‌های ژاپن، مسابقات آلمان، مسابقات آسیایی تایوان، جهانی هلند، مسابقات روسیه، جهانی ژاپن، بازی‌های آسیایی گوانگژو، مسابقات چین، مسابقات کسب سهمیه آذربایجان و گرنداسلم برزیل نهایت تلاش معلومات بوده است.
رودکی در 100+ کیلو هم که اصلاً رقیبی ندارد، از طرفی مدال برنز و نقره گوانگژو را هم در کارنامه دارد. قاسمی‌نژاد در 81- کیلو نیز یک برنز مسابقات قهرمانی آسیای امارات را به گردن آویخته و در برزیل به یک مغولی باخت و حذف شد.
***
این شرح کوتاهی بود از وضعیت ملی‌پوشان. در چنین شرایطی هر عقل سلیمی چاره‌ای جز تحول و دگرگونی ندارد، تحولی که با میدان دادن به جوانانی سراسر انگیزه و جویای نام، جودو دلزده و به اغما رفته ایران را به هوش آورند. اگر قرار است پشت سر هم ببازیم آن هم با اخطارهای متعدد داوران پس چه بهتر که با جوانان آینده‌دارمان ببازیم که حداقل ذره‌ای انگیزه دارند و تعصب‌شان را نسبت به تیم ملی کشورشان از دست نداده‌اند.
با چه مکافات و مصیبتی مسئولان بالادستی را راضی می‌کنیم که خرج سفر جودوکاها را به ینگه‌دنیا تقبل کنند، آن وقت حاج یوسف‌زاده با شاگردان اشباع شده‌اش در حضور جیرو ایتالیایی که قرار بود یک شبه تیم درب و داغون جودو را از این رو به آن رو کند در همان بازی اول در مقابل حریفان سرتعظیم فرود می‌آورند. تنها دلگرمی‌شان هم به صعود یک پله‌ای میراسماعیلی از رده 47 به رده 46 رنکینگ جهانی است. معلوم نیست آقایان بر چه اساسی به مردم امیدواری می‌دهند و دم از کسب پنج سهمیه المپیک می‌زنند. ما که در مصاف با حریفان گمنام جودو حرفی برای گفتن نداریم و حتی از قوانین روز جودو دنیا بی‌اطلاعیم، چطور در لندن و در حضور 22 جودوکای برتر دنیا قرار است قد علم کنیم! غول‌های جودو اجازه نفس کشیدن هم در المپیک، البته اگر یک سهمیه به دست آوریم را به ما نمی‌دهند. در ورزش ما که این روزها اصلاً متولی هم ندارد همه آنقدر دست روی دست می‌گذارند تا کار از کار بگذرد تا بعد قصه کی بود، کی بود من نبودم راه بیندازند.

  انتهای خبر / پایگاه اطلاع رسانی جوان / کد خبر 355030

نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :